แวะไหว้“ไตฮงกงจอซือ” และพ่อปู่ที่พลับพลาไชย

ย่านพลับพลาชัย เป็นย่านชาวจีนโพ้นทะเล อพยพหนีภัยยากจนจากจีนแผ่นดินใหญ่ เข้ามาตั้งรกรากจากกุลีสู่คหบดี จากเดินแบกคานหามใส่ของเร่ขาย มาเป็นเถ้าแก่ร้าน สร้างชื่อจนเรืองนาม ถ่ายจากรุ่นสู่รุ่น จากโลโซ เป็น ไฮโซ ไฮซ้อ ไฮซิ้ม จากพูดไทยไม่ได้มาเป็นพูดไทยไม่ชัด
       

ชาวจีนโพ้นทะเล นับถือองค์ไต่ฮงกงจอซือ หรือที่ผู้คนรู้จักในชื่อจอซือกง หลวงจีนที่มีความเชี่ยวชาญเรื่องยารักษาโรค  และ เป็นชาวจีนโพ้นทะเล นำมาเป็นพระจีนหลักและก่อตั้งมูลนิธิป่อเต็กตึ้งเพื่อช่วยชีวิตผู้คนจากเจ็บป่วยสู่กู้ภัย โดยประสานเชื่อมกับสถานพยาบาลชื่โรงพยาบาลหัวเฉียว

องค์ไต่ฮงกงจอซือ จึงตั้งประดิษฐานในศาลเจ้าไต่ฮงกงที่ขยับมาสร้างในอีกฝั่ง ทั้งสองฝั่งมีลูกหลานชาวจีนโพ้นทะเล มากราบไหว้ทุกวัน ไม่ขาดสาย
     

จากหลายกระถางธูปในอดีต มาเหลือ 2 กระถางธูปในปัจจุบัน เพื่อลดมลพิษทางอากาศจากควันธูปและเปลวเทียน
      

รอบที่แล้ว ลูกชายคนโตพาแวะไหว้ศาลใหม่ ผมตั้งใจจะข้ามถนนมาไหว้ยังศาลเจ้าดั้งเดิมอีกสักครั้ง และรอบนี้ได้ไหว้สมใจ เพราะผมเป็นคนนับถือองค์
จอซือกง นับแต่วัยเด็กเจอที่ำไหน ศาลเจ้าใด จะต้องแวะไหว้เสมอ และองค์จือซือกง ยังประดิษฐานในวัดเล่งเน่ยยี่ที่เพียงแค่เดินเข้าซอยด้านหลังไปทะลุประตูด้านหลังวัดได้ ในอดีตผมจะแวะไปไหว้บ่อย ระยะหลังที่จอดรถขาดแคลนจึงไม่ได้แวะไป
     

ติดกับ ศาลเจ้าไต่ฮงกง จะมีศาลปู่บนดาดฟ้าโรงพักพลับพลาไชย ชั้น 4 มีลิฟท์ขึ้น รอบนี้ตั้งใจแวะมาไหว้สักครั้ง
     

ศาลแห่งนี้ดูแลดีมาก เป็นสวัสดิการของตำรวจโรงพักพลับพลาไชย ข้างบนจะขายชุดไหว้ 100 บาทต่อชุด มีกาแฟ และน้ำชา อย่างละแก้ว มีกระดาษทองพับ มีบุหรี่ 2 มวนให้จุดถวาย มีเทียนไข 2 อันให้จุดไฟปัก และมีธูปให้ปักในกระถาง ห้ามจุดไฟเพื่อลดมลพิษ มีพวงมาลัยดอกดาวเรืองแขวนไหว้ น้ำมันพืชสำหรับเทเติมในตะเกียงน้ำมัน 6 กระถาง 
    

หลังไหว้เสร็จ จะเดินเข้าแถวไปจับเท้ารูปปั้นปู่ เพื่อขออธิษฐาน เมื่อขอเสร็จเวียนออกมา บนโต๊ะไหว้ มีกระบอกเซียมซี และลังไม้มีลูกปิงปองเขียนเลข 0-9 ให้นักเสี่ยงโชคหยิบวัดดวง และโยนติ้วถาม
   

แต่ละวันมีคนแวะเวียนมาไหว้ มาขอจนไม่ทราบว่าปู่จะจำได้ และจะช่วยได้ทันไหม  หลังไหว้เสร็จ ผมแอบมองปู่ที่มีภารกิจปัดเป่าช่วยเหลือบำบัดทุกข์ บำรุงสุข ให้ผู้คนในแต่ละวันถือว่า หนักหนาสาหัส  โดยเฉพาะในยุคที่คนไทยร้องว่ารวยไม่ไหวแล้วโว้ย
     

รายรอบละแวกนี้ มีร้านอาหารเก่าแก่หลายร้าน ถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่น ร้านไหนฝีมือไม่ตก ราคาไม่แรง ยังคงยืนหยัด อีกด้านของถนนหน้าวัดเล่งเน่ยยี่ ยังเจาะทำรถไฟใต้ดิน เบี่ยงเลนวุ่นวายจนมึนงงในการขับรถอย่างมาก
   

จนจอดรถซื้อของชั่วคราวข้างทางแบบในอดีตไม่ได้ ร้านไหนสายป่านยาวก็อดทนรอวันเปิดใช้ ร้านไหนสายป่านสั้น ก็ติดป้ายขาย หรือเช่า แทน
     

ป้ายรถเมล์ละแวกนี้ จะมีคนสูงวัยยืนรอ ไร้คนหนุ่มสาวขึ้นรถเมล์แต่ไปซิ่งแมงกะไซ แทน
     

ความสุข ความสงบ จากการได้แวะไหว้ในสิ่งที่อยากไหว้ เป็นความสุขทางใจ และอิ่มเอิบประการหนึ่ง

     ปัญญา ไกรทัศน์
     ศุกร์ 30 ต.ค. 69