ตลาดคลองสวน 100 ปี…คนซื้อหายไปไหน ?

กว่า 10 ปีก่อน ผมขับรถจากบ้านในกรุงเทพ แวะมาตลาดนัดคลองสวน 100 ปี ฉะเชิงเทราบ่อย  รถจอดแน่นทุกจุด หาที่จอดรถยากมาก ต้องจอดข้างทางถนนหลวง โดยเฉพาะวันเสาร์-อาทิตย์ และวันหยุดราชการ
       

ครั้งกระนั้น คนต้องเข้าคิวซื้อขนมหวาน เข้าคิวซื้อกาแฟโบราณ แย่งกันสั่งอาหาร รวมถึงหมูสะเต๊ะ คนขายแทบจะไม่สามารถเงยหน้ามองลูกค้า
   

ร้านขายของเด็กเล่น ขนมเด็ก ร้านตัดผมเก่าๆ
   

ครั้งกระนั้น ผมหิ้วพะรุงพะรัง สองมือ โดยเฉพาะของกินเล่น รวมถึงบะจ่าง ข้าวเกรียบปากหม้อ บ่อยครั้งซื้อมะม่วงกลับไป…ครั้งละพันกว่าบาท
      

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา ลูกชายขับรถพาไปไหว้…
หลวงพ่อโสธร…รถแออัดยัดทะยานเป็นพันคัน คนหนาแน่นหลายพันคน เพื่อไปไหว้…หลวงพ่อโสธร
   

สองข้างทาง มีแต่เขียนป้าย…รับต้มไข่…ให้คนมาแก้บน ทำให้ฟาร์มไก่ และร้านแก๊ส พลอยขายดี แต่ร้านค้าอื่น…หงอยเหงา
     

ผมเดินไปจนสุดทาง หมายตาสิ่งที่ต้องการ กะจะย้อนหลังกลับมาเก็บ เดินไป ถ่ายภาพไป
     

อดีต คนชอบนั่งทานอาหารริมน้ำ มองแม่น้ำแล้วเพลินใจ วันนี้หนาแน่นด้วย..ผักตบชวา…บดบังความสวยงามของตลาดน้ำแห่งนี้ไปสิ้น…เสน่ห์หาย
     

ศาลเจ้าที่เคยแวะไหว้ บ่ายสามปิดประตูแล้ว ผมจึงเดินไปเก้อ แต่พอเดินเข้าตลาด ผมหดหู่ใจ คนที่เคยเดินแน่นตลาดสองฟาก วันนี้ไม่อุ่นหนาฝาคั่ง ใครเดินผ่านครั้งนึง คนขายจะเรียกให้ซื้อ 
   

ผมซื้อเมี่ยงคำ ชุดใหญ่ 80 บาทหากซื้อในตลาด อตก ต้อง 150 บาท มะกรูดถุงละ 20 บาท 3 ถุง 50 บาทไว้ต้มน้ำทำอาหารให้แม่ มะม่วงมันโล 20 บาทลูกโต มันจัดจ้าน ซื้อมา 35 บาท ซื้อเผือก ฉ้ายเท้า เต้าหู้ ทอดมา 75 บาท

เห็นข้าวซอยที่เคยกิน แต่ไม่มีช่องว่างในกระเพาะให้ใส่ บะหมี่รวมถึงลิ้นเป็ด
     

ความน่าสะพรึงกลัวของตลาดนัด ก็คือ คนทำอาหารขาย ไม่สามารถประเมินปริมาณของลูกค้าได้ว่าจะมามากหรือน้อยสักปานใด
     

ผมถามคนขายว่า ช่วงนี้ขายดีไหม แต่ละคนส่ายหน้า บางคนบอกว่า เรื่อยๆ ผมถามว่า เรื่อยแบบวิ่งฉิว หรือ เรื่อยๆมาเรียงๆ นกบินเฉียงหายทั้งหมู่ …คนขายยิ้มแห้งๆ
   

ทำการค้าวันนี้ ต้องอึด ต้องทน ต้องสายป่านยาว ต้องมีฝีมือ และ…ต้องมีสมองพลิกแพลง
   

ลูกหลานแห่กลับบ้านเพราะตกงาน ร้านปิด โรงงานปิด …อาคารร้างจนหญ้าคลุม..เห็นจนรานตา
    
ความรุ่งโรจน์ในอดีต กลายเป็น…ความรุ่งริ่งในวันนี้
    อนิจจา

    ปัญญา ไกรทัศน์
    อังคาร 2 มิ.ย.69